การลงนามข้ามพรมแดนไทย–สหภาพยุโรปภายใต้ eIDAS

สิ่งที่ต้องรู้

สัญญาส่งออกระหว่างไทยกับสหภาพยุโรปอาจเกี่ยวข้องกับกฎหมายไทย กรอบ eIDAS กฎหมายของประเทศสมาชิก และข้อตกลงของคู่กรณี จึงไม่ควรสรุปว่าระดับลายมือชื่อในกรอบหนึ่งเทียบเท่ากับอีกกรอบโดยอัตโนมัติ แม้เทคโนโลยีเบื้องหลังจะมีลักษณะคล้ายกัน

องค์กรควรจัดทำตารางสองฝั่ง ระบุเอกสาร คู่กรณี กรอบที่ใช้ วิธีระบุตัว หลักฐาน และประเด็นที่ต้องให้ฝ่ายกฎหมายตรวจ Nota Sign รองรับการจัดเส้นทางลงนามข้ามพรมแดนและเก็บข้อมูลทางเทคนิคตามตารางนี้ โดยแยกกรอบไทยออกจาก eIDAS เพื่อให้ผู้เชี่ยวชาญพิจารณาผลของแต่ละฝั่งได้ชัดเจน

เอกสารส่งออกไทยกับสหภาพยุโรป

เริ่มจากระบุสัญญาส่งออก ใบสั่งซื้อ เอกสารแนบ ภาษา และเวอร์ชันที่แต่ละฝ่ายใช้ บันทึกประเทศของคู่กรณี ผู้มีอำนาจลงนาม และข้อกำหนดเฉพาะของเอกสาร เพื่อให้การวิเคราะห์ไม่ยึดเพียงคำกว้าง ๆ ว่า “ฝั่งสหภาพยุโรป”

เอกสารชุดเดียวกันควรมีช่องตรวจไทยและสหภาพยุโรปแยกกัน พร้อมตัวระบุเวอร์ชันเดียวกัน วิธีนี้ช่วยให้ผู้ตรวจเห็นว่าข้อสรุปแต่ละด้านอ้างถึงไฟล์เดียวกันโดยไม่รวมกรอบกฎหมายเป็นชุดเดียว

อ่านกรอบกฎหมายไทยของฝั่งไทย

มาตรา 26 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์กล่าวถึงเงื่อนไขของลายมือชื่ออิเล็กทรอนิกส์ที่เชื่อถือได้ ได้แก่ ความเชื่อมโยงของข้อมูลสร้างลายมือชื่อกับเจ้าของ การควบคุมข้อมูลนั้นขณะสร้าง และการตรวจพบการเปลี่ยนแปลงของลายมือชื่อหรือข้อความในกรณีที่เกี่ยวข้อง

บันทึกว่ากระบวนการฝั่งไทยตอบเกณฑ์เหล่านี้อย่างไร ใครเป็นผู้ลงนาม เอกสารเวอร์ชันใด และหลักฐานใดถูกเก็บ แล้วตรวจข้อกำหนดเฉพาะของเอกสารกับฝ่ายกฎหมาย ผลของช่องไทยไม่ควรถูกใช้แทนผลตาม eIDAS

อ่านกรอบ eIDAS ของฝั่งสหภาพยุโรป

มาตรา 26 ของ eIDAS กำหนดเงื่อนไขของลายมือชื่ออิเล็กทรอนิกส์ขั้นสูง ครอบคลุมการเชื่อมโยงเฉพาะกับผู้ลงนาม การระบุตัวผู้ลงนาม การใช้ข้อมูลสร้างลายมือชื่อภายใต้การควบคุมของผู้ลงนามด้วยระดับความเชื่อมั่นสูง และการตรวจพบการเปลี่ยนแปลงของข้อมูลหลังลงนาม

ฝ่ายที่รับผิดชอบควรตรวจข้อความ eIDAS ฉบับที่ใช้ รวมถึงกฎหมายหรือข้อกำหนดของประเทศสมาชิกและเอกสารนั้น บันทึกแหล่งทางการ วันที่อ่าน และผลลงในช่องสหภาพยุโรปโดยไม่แปลงคำศัพท์เป็นระดับของกฎหมายไทยโดยอัตโนมัติ

แยกผลทางกฎหมายของสองกรอบ

รายงานควรมีอย่างน้อยสามส่วน ได้แก่ ผลตรวจทางเทคนิค ข้อสรุปตามกรอบไทย และข้อสรุปตามกรอบสหภาพยุโรป หากยังขาดข้อมูล ให้ระบุว่ารอตรวจสอบพร้อมเจ้าของและกำหนดเวลา แทนการสร้างผลรวมที่คลุมเครือ

ผลทางกฎหมายของสัญญาต้องพิจารณาจากกฎหมายที่ใช้ ข้อความในสัญญา ประเภทเอกสาร และข้อเท็จจริงของการลงนาม เครื่องมือสามารถให้หลักฐานแต่ไม่ควรถูกอ้างว่าเป็นผู้ตัดสินผลดังกล่าว

กำหนดขั้นตอนของเอกสารส่งออก

ตกลงกับคู่กรณีล่วงหน้าเรื่องเวอร์ชันภาษา วิธีระบุตัว ลำดับผู้ลงนาม หลักฐานที่แลกเปลี่ยน รูปแบบไฟล์ และวิธีจัดการข้อผิดพลาด ระบุว่าข้อใดเป็นข้อกำหนดร่วมและข้อใดใช้กับฝั่งเดียว

ทดสอบกระบวนการกับเอกสารตัวอย่างก่อนใช้จริง โดยตรวจว่าทั้งสองฝ่ายเปิดเอกสาร ตรวจหลักฐาน และส่งต่อได้ หากพบข้อจำกัดด้านผู้ให้บริการหรือรูปแบบไฟล์ ให้แก้ก่อนเริ่มสัญญาจริงและบันทึกเหตุผลการเลือกเส้นทาง

เก็บบันทึกของทั้งสองฝั่ง

เก็บเอกสาร ผลตรวจ แหล่งกฎหมาย และหลักฐานลงนามภายใต้ตัวระบุสัญญาเดียว แต่แยกช่องไทยและสหภาพยุโรป ระบุเวอร์ชัน ผู้ตรวจ และวันที่เข้าถึงแหล่งอ้างอิงทุกครั้ง

กำหนดรอบทบทวนเมื่อกฎหมาย ข้อกำหนดของคู่กรณี หรือวิธีลงนามเปลี่ยน เก็บเวอร์ชันของตารางเดิมไว้เพื่ออธิบายว่าเอกสารแต่ละฉบับถูกประเมินจากข้อมูลใดในเวลานั้น แล้ววางกระบวนการไทย–สหภาพยุโรปที่ผ่านการทบทวนใน Nota Sign