ความหมาย e-Signature และ Digital Signature ตามกฎหมายไทย

e-Signature และ Digital Signature ไม่ใช่คำเดียวกันเสมอไป

ในงานประจำวัน ทีมมักใช้คำว่า e-Signature และ Digital Signature แทนกัน แต่การเขียนนโยบายหรือเลือกวิธีลงนามควรแยก “แนวคิดทางกฎหมาย” ออกจาก “กลไกทางเทคนิค”

ลายมือชื่ออิเล็กทรอนิกส์เป็นแนวคิดกว้างที่เชื่อมวิธีการกับบุคคลและข้อมูลที่ลงนาม ส่วนลายมือชื่อดิจิทัลมักหมายถึงกลไกการเข้ารหัสที่ใช้กุญแจและอาจใช้ใบรับรองเพื่อช่วยตรวจตัวตนและความครบถ้วนของข้อมูล

อ่านกฎหมายจากเงื่อนไข ไม่ใช่จากชื่อผลิตภัณฑ์

มาตรา 9 ของกฎหมายธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ไทยกำหนดเงื่อนไขที่เกี่ยวกับวิธีการระบุตัวบุคคลและการแสดงเจตนา รวมถึงความน่าเชื่อถือของวิธีที่ใช้ ทีมจึงไม่ควรสรุปผลจากคำว่า “ดิจิทัล” หรือ “มีใบรับรอง” เพียงอย่างเดียว

สำหรับเอกสารแต่ละประเภท ให้บันทึกผู้ลงนาม วิธีการยืนยัน การกระทำที่แสดงความยินยอม การตรวจความครบถ้วน และหลักฐานที่เก็บไว้

ใช้คำให้ตรงกับหลักฐาน

หากกระบวนการมีเพียงภาพลายเซ็น ให้เรียกสิ่งนั้นตามจริง หากใช้ใบรับรองและกลไกการเข้ารหัส ให้บันทึกผู้ออกใบรับรอง สถานะ และผลการตรวจด้วย

Nota Sign รองรับลายมือชื่ออิเล็กทรอนิกส์ที่เชื่อถือได้ตามมาตรา 26 และวิธีแบบใช้ใบรับรอง ทีมจึงตั้งค่าคำ บทบาท และหลักฐานให้ตรงกับเอกสารและข้อกำหนดของแต่ละกรณีได้

เริ่มจากเอกสารหนึ่งประเภท แล้วใช้คำให้ตรงกับกลไกที่กำหนดใน Nota Sign